De gemiddelde mens zal bij een hond al snel denken aan een trouw, loyaal, waakzaam en actief huismaatje. Voor mensen met een beperking kan deze viervoeter echter van onschatbare waarde zijn om bij te dragen aan een leefbaar leven. De mogelijkheden om een hond daarin te trainen zijn bijna eindeloos. Denk hierbij aan het assisteren bij de alledaagse levensverrichtingen in en buitenshuis tot aan het ‘alarm slaan’ in acute noodgevallen.

De zesentwintigjarige Renske Millecam zit al dertien jaar in een overlevingsmodus. Ze strijdt tegen meerdere heftige psychische klachten, waaronder anorexia nervosa en PTSS of een angststoornis. Ze kwam hiermee in de psychiatrische hulpverlening en later in een beschermde woongroep terecht. Ze heeft niet het gevoel hier baat bij te hebben gehad. Het gaat beter sinds ze in 2019 op zichzelf woont met ondersteuning van de RIBW Nijmegen & Rivierenland in Wamel.

Renske is een sociaal mens. ‘Ik zit niet graag stil’, vertelt ze. ‘Ik heb creatieve hobby’s en als ik fit genoeg ben, doe ik graag vrijwilligerswerk bij zorgcentrum Sint Barbara. Ik kijk er naar uit om stage te gaan lopen voor mijn opleiding tot helpende. Op dit moment heb ik door de anorexia echter een te laag gewicht en ben ik lichamelijk niet in staat om iets aan te pakken. Hierdoor ben ik veel aan mezelf overgeleverd en loop ik een risico om terug te vallen.’

‘Te moeten zorgen voor een hond kan mij enorm helpen bij mijn dagstructuur. Als ik hem zelf uit wil laten, moet ik fit zijn. Een gevolg van buiten zijn, is dat ik met meer mensen in contact kom. Tevens kan ik de hond zo trainen, dat hij mij uit een herbeleving of een nachtmerrie haalt, of zelfs alarm slaat als er acuut hulp moet komen.’ Renske denkt even na en merkt dan op: ‘Misschien is echter wel het belangrijkst, dat een hond mij iets geeft om voor te leven.’

Bron artikel: de Maas & Waler, foto: Renske Millecam / © John van Gelder

https://www.demaasenwaler.nl/n...

andere interessante nieuwsartikelen

Kijktip: Rose
Kijktip: Rose
3 minuten